باور نمی کنم

ای پیش مرگ تو همه رخشنده اختران

تو مرگ آفتاب درخشان و پاک را

باور مکن;

که ابر ملالی اگر توراست

چونان غروب سرد و غم انگیز بگذرد.

دردی اگر به جان تو بنشست

این نیز بگذرد

تهمت به تو؟!!

تهمت زدن چگونه توانم به آفتاب؟

لعنت به آن که دو رو بود

نفرین به او کنم که عدو بود

                                                                                   (حمید مصدق)

برای محمد شارپین عزیز که درس زندگی داد بهم با بخششش,بزرگواریش,

مهربونیش,عشقش,پاکی و صداقتش

تقدیم به وجود نازنین و صدای قشنگ قلبش.

این روزا در حال عبوری از من

آهای تو که فکر میکنی سوزوندی

دار و ندارم و با دوری از من

طاقت نداری ببینی میدونم

این همه طاقتو صبوری از من

ستاره ها می گن پشیمون شدی

می خوای بگی که غرق نوری از من

فکر نکنم بشه با صد تا دریا

این همه نفرتو بشوری از من

نمیدونم می خوای با قلب سنگی

دل ببری بازم چه جوری از من

 پشیمونی فایده نداره دیگه

چشات باید بارون بباره دیگه

منم میخوام دروغ بگم منم دو رنگی بلدم

کاری به کارت ندارم قصه ی من گلایه نیست

طعنه به تو نمی زنم طعنه به ماجرا زدم

خوب میدونم که این روزا یکی دیگه کنارته

مبارکه هم واسه تو هم واسه اون که یارته

بیا و خاطراتتو بردار و از اینجا ببر

من یادگاری نمیخوام نگو که یادگارته

دستتو خوندم عزیزم بازی دیگه تموم شده

برو که بی تو پر زدن این روزا آرزوم شده

می خوام مثل گذشته ها مهرمو پنهون بکنم

حس می کنم که عاطفم به پای تو حروم شده

مثل يک نيلوفر همچو ياس و مريم آشنابخش من و تو اي دوست

آشنايي اما چون سر آغاز محبت گرم است همچو خورشيد پر از

مهر و صفا در مقابل اما واژه ي سرد و پر از بغض و سکوت بدرود

و من اکنون به اين واژه رسيدم ياران بعد از آن با هم بودنهامان

حرف هاي آشناييهامان بعد از آن شعروسرود و درددل در تصوير

حال با قلبي پر از ياد شما مي سرايم بدرود.

به اميدي که بيايد فردا و سلامي ديگر , گل کند باغ من تنها را

پس به اميد چنان فردايي , با عزيزان دلم صد درود و بدرود.

سلام

ممنونم از محبت تک تک  شما دوستاي گلم تو اين مدت

کنکور ۸۷ در پيشه و وقت رفتن من رسيده تا سال دیگه

برام دعا کنيد.

راستی...

(متن از پدرم)

بر می گردم

با غم انباز آمدی                                 یعنی که چه؟

همدم غم گشته ای                           چشم گریان کرده ای

رخ پر از راز آمدی                                یعنی که چه؟

گل به دست و دل غمین...                  با نگاهی بر زمین

تن پر از ناز آمدی                                 یعنی که چه؟

من دگر وا مانده ام                              از دو پا افتاده ام

همچو اعجاز آمدی                              یعنی که چه؟

بین حقیر زار را                                   پر غم و افگار را

حال پر ساز آمدی                               یعنی که چه؟؟؟!!!

شعر از پدرم

می جویمت چنان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آنچنان که درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل

یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی می آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر از پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

(قیصر امین پور)

کم کمک خواب به چشم من و یار

تو اگر با من و با یاد منی

کم کن این فاصله های بسیار

لمحکی یاد مرا پاس بدار

با نگاه شب یلدایی عشق ,

بنگر این منتظر فصل بهار

من که با فصل خزان آمده ام

رنگ رنگ عشق را پس زده ام

ساکت و ساده و بی آلایش ,

منتظر مانده بیاید دیدار

شعر از پدرم

راز های خفته را بیدار کرد

می شود گاهی دمی دیوانه شد

عقل و دل را بی سبب بیزار کرد

می  شود از دوری روی نگار

گاه گاهی چشم را خونبار کرد

می شود در قحطی عشق و جنون

آرزوی  یک  دل  عیار  کرد

می شود گاه از سر دیوانگی

مردم دیوانه را هوشیار کرد

می شود با نوشداروی جنون

چاره ی درد دل بیمار کرد

آری آری می شود انکار کرد

منکر عشقی شد و اقرار کرد

شعر از پدرم

صورتت , رنگ غروب رفتنه

باز داری آیینه رو "ها" می کنی

می بینی چشم تو دنبال منه

تو خودت گفتی ازم خسته شدی

نمیخوای حتی باهام حرف بزنی

یه سوال مونده برام , فقط بگو,

کی میخوای بفهمی عاشق منی؟؟؟!!!

بغضمو شونه ی تو ساده گرفت

بوسه مو دستای تو قبول نداشت

وقتی من چنگ میزدم به آسمون,

دل تو محل به اشکم نمی ذاشت

تو می خوای نفرتت و باور کنم

برم  و  دور تو رو خط بکشم

اگه حتی عشق تو خیالیه

می مونم رنگ خیال و می چشم

دیگه این آیینه و چشمای تو

منو بسپار به غروب جاده  ها

بذار عشق تازه ای طلوع کنه

رو غبار آینه  و  باور ما...

فرزاد حسنی

او با خط بچگانه نوشته بود:

کوتاه کردن چمن باغچه                                                               ۵ دلار

مرتب کردن اتاق خوابم                                                                ۱ دلار

بیرون بردن زباله ها                                                                     ۲دلار

نمره ی ریاضی خوبی که گرفتم                                                   ۶ دلار

جمع بدهی شما به من                                                               ۱۴دلار

مادر به چشمان منتظر پسر نگاهی کرد.لحظه ای خاطراتش را مرور کرد.سپس

قلم را برداشت و پشت برگه ی صورتحساب نوشت:

بابت سختی ۹ ماه بارداری که در وجودم رشد کردی                       هیچ

بابت تمام شب هایی که بر بالینت نشستم و برایت دعا کردم           هیچ

بابت تمام زحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی       هیچ

بابت غذا نظاقت تو و اسباب بازی هایت                                           هیچ

و اگر تمام اینها را جمع بزنی خواهی دید که هزینه ی عشق واقعی من به تو

هیچ است.وقتی پسرک آنچه را که مادرش نوشته بود خواند با چشمان پر از اشک

به چشمان مادر نگاه کرد و گفت:

مامان دوستت دارم

آنگاه قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت:قبلآ به طور کامل پرداخت شده.

                                         با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک

                                         با صد تا دریا پر از عشق و اشتیاق و پولک

                                         یه قلب عاشق با یه حس بیقرار و کوچک

                                         فقط میخواد بهت بگه :

                                         مامان  جونم دوست دارم روز گلت مبارک.

                                             (تقدیم به همه ی مادرای مهربون)