چلچراغ نگهم را به تو خواهم بخشید

روشنی های تنم را که نشان از سحرند,

به تو خواهم بخشید

اگر از دوری ره می ترسی

دستهایم را که,

پلی روی زمان می بندند

و به کوتاهترین فاصله من را

به تو میپیوندند,

به تو خواهم بخشید

اگر از ننگی چشم دگران,اگر از زمزمه ها

اگر از حرف کسان می ترسی,

من جدا از دگران , به تو خواهم پیوست

خویش را درتو نهان خواهم کرد

و اگر ترس تو از خویشتن است,

من تو را, در رگ هستی خویش

و همه تک تک ذرات وجودم که پر از خواهش توست

محو و گم خواهم کرد.

من تمامی وفا و تمامی دل عاشق خود را

به تو خواهم بخشید

تا تو از آن باشی

تو بیا...!

که اگر آمدنت دیر شود,

که اگر آمدنت قصه ی پوچی باشد,

من تو را ای همه خوب

تا دم مرگ, نخواهم بخشید...

تقدیم به (خود تنهات)

به احترام همه ی لحظه های قشنگمون

میدونم که یادته!این ترانه,اون لحظه ها ,خاطره ها...

(واست میمیرم)

سردی نگاهو بشکن فاصله سزای ما نیست

تو بمون واسه همیشه این جدایی حق ما نیست

بودن تو آرزومه حتی واسه ی یه لحظه

میمیرم بی تو...

موندن من یه بهانست یه سرود عاشقانست

من برات ترانه میگم تا بدونی که باهاتم

تو خود دلیل بودنم بی تو شب سحر نمیشه

میمیرم بی تو...

من عشقت رو به همه دنیا نمیدم

حتی یادت رو به کوه و دریا نمیدم

با تو میمونم واسه همیشه...

اگه دنیا بخواد من و تنها بمونیم

واست میمیرم جواب دنیا رو میدم

با تو میمونم واسه همیشه...

خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک میکنم

توی تنهاییام فقط به تو فکر میکنم

با تو میمونم واسه همیشه...

این روزا بیشتر حست میکنم،این روزا خیلی قشنگ و شیرینن

آخه من چه جوری این همه مهربونیو جبران کنم؟

این همه عشق واسه چیه؟یعنی یه روزی میشه که لیاقتشو پیدا کنم؟

با این همه بدی؟!

ولی با همه ی اینا...

زیبای دوست داشتنی من!
همیشه با من بمون،بی تو هیچی نمیخوام حتی زندگیو

تو بودی که این همه امید دادی بهم،تو بودی که دوست داشتنو یادم دادی،غرورمو گرفتی ازم

تو بودی...هستی...خواهی بود

هر وقت که بارون میاد دلم بیشتر از همیشه تنگ میشه

اینجا بارون زیاد میباره،این دلتنگیارو دوست دارم

چون تو می دونی چه جوری تو اوج دلتنگیام آرومم کنی

همدم تنهاییای من ِ تنها!

تو با همه فرق داری،تو هستی که باشی تا آخرش،تو عاشقانه منو میخوای

اینارو میدونم،همشو خودت گفتی بهم

شریک خواستنی لحظه های من!

ممنونم از عاشقیت،ممنونم که عاشقم موندی با همه ی بدیهام

عزیز نازنینم!
دوسِت دارم

به اندازه ی همه ی اون قطره ها که نوید یه هدیه از طرف تو رو بهم میدن

که برای همه ی زندگیم تو که باشی دیگه هیچی نمیخوام

دوسِت دارم

با تمام وجود ناقابلم

پیشکش وجود نازنینت ای همه ی خوبی

                                                                                               (المیرا)

خسته ام،دلگیرم از همه،گله دارم ازشون،اما نه...

،توان ادامه دادنو نمیدیدم در خودم.فقط تو رو داشتم،اما...

مثل خوره میخوردنم این فکرا.هیچکس نبود.من بودم و یه عالمه نا امیدی،یه دنیا تنهایی،هیچکس کمکم نکرد،شاید نتونست!!!پیش خودم میگفتم وقتی تو تنهام گذاشتی دیگه کی باهام باشه؟مگه بدون تو می شد ادامه داد؟

تمام وجودم شد نفرت،حسادت،حس انتقام از همه،همه ی اونایی که تورو داشتن،اونایی که باهاشون بودی...

تموم شد،تموم کردم،به خیالم خلاص،راحت،رها،سبک،بالا بالا،اوج اوج...سقوط،پستی،پایین پایین،زمین؟زیر زمین؟!سکوت،تنهایی،وحشت،سوالای بی جواب...اما نه...شلوغی،نور،زمین؟!دنیا،نور،مادر مادر مادر

فرصت...اجازه...فرصت دوباره...فرصت بودن...فرصت زیبا رها شدن...پر از افتخار...غرور و ...

تجربه!تلخی در عین شیرینی،زشتی در عین زیبایی یا برعکس!!!چه فرقی داره؟

نجاتم بده...کمکم کن...به دادم برس...

چشماتو ببند...دستاتو باز کن...شنیدم صداتو...کی؟من؟ مثل ذوق بچگی واسه گرفتن شکلات؟!چشماتو ببند دستاتو وا کن

دستام پر شد...پراز حس بچگی،پر از شادی،پر از عشق،امید،زندگی،زندگی دوباره

(او منم یا منم او...)

دوست دارم...دوست دارم...از اول دنیا تا آخرش،تا بی نهایت،مثل این فرصت!دوست دارم...مثل بخششت،مثل چشمات،مثل دستات

دوست دارم...مثل حسی که دارم,شایستگی،حس عزیز بودن اونم واسه کی؟!

دوست دارم...مثل همون پاییزی که بهم دادیش،مثل تابستونی که بهم برگردوندیش،نارنجی،قرمز،داغ

دوست دارم...به اندازه ی تموم فصلایی که باهام بودی...تموم لحظه هاش،تا آخر آخر آخر

خدای خوبم دوست دارم

(المیرا- من ِ با تو)

باور نمی کنم

ای پیش مرگ تو همه رخشنده اختران

تو مرگ آفتاب درخشان و پاک را

باور مکن;

که ابر ملالی اگر توراست

چونان غروب سرد و غم انگیز بگذرد.

دردی اگر به جان تو بنشست

این نیز بگذرد

تهمت به تو؟!!

تهمت زدن چگونه توانم به آفتاب؟

لعنت به آن که دو رو بود

نفرین به او کنم که عدو بود

                                                                                   (حمید مصدق)

برای محمد شارپین عزیز که درس زندگی داد بهم با بخششش,بزرگواریش,

مهربونیش,عشقش,پاکی و صداقتش

تقدیم به وجود نازنین و صدای قشنگ قلبش.

این روزا در حال عبوری از من

آهای تو که فکر میکنی سوزوندی

دار و ندارم و با دوری از من

طاقت نداری ببینی میدونم

این همه طاقتو صبوری از من

ستاره ها می گن پشیمون شدی

می خوای بگی که غرق نوری از من

فکر نکنم بشه با صد تا دریا

این همه نفرتو بشوری از من

نمیدونم می خوای با قلب سنگی

دل ببری بازم چه جوری از من

 پشیمونی فایده نداره دیگه

چشات باید بارون بباره دیگه

منم میخوام دروغ بگم منم دو رنگی بلدم

کاری به کارت ندارم قصه ی من گلایه نیست

طعنه به تو نمی زنم طعنه به ماجرا زدم

خوب میدونم که این روزا یکی دیگه کنارته

مبارکه هم واسه تو هم واسه اون که یارته

بیا و خاطراتتو بردار و از اینجا ببر

من یادگاری نمیخوام نگو که یادگارته

دستتو خوندم عزیزم بازی دیگه تموم شده

برو که بی تو پر زدن این روزا آرزوم شده

می خوام مثل گذشته ها مهرمو پنهون بکنم

حس می کنم که عاطفم به پای تو حروم شده

مثل يک نيلوفر همچو ياس و مريم آشنابخش من و تو اي دوست

آشنايي اما چون سر آغاز محبت گرم است همچو خورشيد پر از

مهر و صفا در مقابل اما واژه ي سرد و پر از بغض و سکوت بدرود

و من اکنون به اين واژه رسيدم ياران بعد از آن با هم بودنهامان

حرف هاي آشناييهامان بعد از آن شعروسرود و درددل در تصوير

حال با قلبي پر از ياد شما مي سرايم بدرود.

به اميدي که بيايد فردا و سلامي ديگر , گل کند باغ من تنها را

پس به اميد چنان فردايي , با عزيزان دلم صد درود و بدرود.

سلام

ممنونم از محبت تک تک  شما دوستاي گلم تو اين مدت

کنکور ۸۷ در پيشه و وقت رفتن من رسيده تا سال دیگه

برام دعا کنيد.

راستی...

(متن از پدرم)

بر می گردم

با غم انباز آمدی                                 یعنی که چه؟

همدم غم گشته ای                           چشم گریان کرده ای

رخ پر از راز آمدی                                یعنی که چه؟

گل به دست و دل غمین...                  با نگاهی بر زمین

تن پر از ناز آمدی                                 یعنی که چه؟

من دگر وا مانده ام                              از دو پا افتاده ام

همچو اعجاز آمدی                              یعنی که چه؟

بین حقیر زار را                                   پر غم و افگار را

حال پر ساز آمدی                               یعنی که چه؟؟؟!!!

شعر از پدرم