مثل يک نيلوفر همچو ياس و مريم آشنابخش من و تو اي دوست

آشنايي اما چون سر آغاز محبت گرم است همچو خورشيد پر از

مهر و صفا در مقابل اما واژه ي سرد و پر از بغض و سکوت بدرود

و من اکنون به اين واژه رسيدم ياران بعد از آن با هم بودنهامان

حرف هاي آشناييهامان بعد از آن شعروسرود و درددل در تصوير

حال با قلبي پر از ياد شما مي سرايم بدرود.

به اميدي که بيايد فردا و سلامي ديگر , گل کند باغ من تنها را

پس به اميد چنان فردايي , با عزيزان دلم صد درود و بدرود.

سلام

ممنونم از محبت تک تک  شما دوستاي گلم تو اين مدت

کنکور ۸۷ در پيشه و وقت رفتن من رسيده تا سال دیگه

برام دعا کنيد.

راستی...

(متن از پدرم)

بر می گردم

با غم انباز آمدی                                 یعنی که چه؟

همدم غم گشته ای                           چشم گریان کرده ای

رخ پر از راز آمدی                                یعنی که چه؟

گل به دست و دل غمین...                  با نگاهی بر زمین

تن پر از ناز آمدی                                 یعنی که چه؟

من دگر وا مانده ام                              از دو پا افتاده ام

همچو اعجاز آمدی                              یعنی که چه؟

بین حقیر زار را                                   پر غم و افگار را

حال پر ساز آمدی                               یعنی که چه؟؟؟!!!

شعر از پدرم

می جویمت چنان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آنچنان که درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل

یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی می آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر از پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

(قیصر امین پور)