| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
سوی من باز آمدی یعنی که چه؟
با غم انباز آمدی یعنی که چه؟ همدم غم گشته ای چشم گریان کرده ای رخ پر از راز آمدی یعنی که چه؟ گل به دست و دل غمین... با نگاهی بر زمین تن پر از ناز آمدی یعنی که چه؟ من دگر وا مانده ام از دو پا افتاده ام همچو اعجاز آمدی یعنی که چه؟ بین حقیر زار را پر غم و افگار را حال پر ساز آمدی یعنی که چه؟؟؟!!!
شعر از پدرم |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386ساعت 17:49 توسط المیرا
|
|
||
|
|
درباره |
|
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان اندوه طوفانی به جانم چنگ می زد اشکهایم همچو باران, دامنم را رنگ می زد وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند... شعری آسمانی در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه ی من... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای خسته... کاش... کاش چون پاییز بودم. |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||