| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
آهای تو که این همه دوری از من
این روزا در حال عبوری از من آهای تو که فکر میکنی سوزوندی دار و ندارم و با دوری از من
طاقت نداری ببینی میدونم این همه طاقتو صبوری از من ستاره ها می گن پشیمون شدی می خوای بگی که غرق نوری از من
فکر نکنم بشه با صد تا دریا این همه نفرتو بشوری از من نمیدونم می خوای با قلب سنگی دل ببری بازم چه جوری از من
پشیمونی فایده نداره دیگه چشات باید بارون بباره دیگه |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 0:12 توسط المیرا
|
|
||
|
|
درباره |
|
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان اندوه طوفانی به جانم چنگ می زد اشکهایم همچو باران, دامنم را رنگ می زد وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند... شعری آسمانی در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه ی من... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای خسته... کاش... کاش چون پاییز بودم. |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||