| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
رنجوری تو را
باور نمی کنم ای پیش مرگ تو همه رخشنده اختران تو مرگ آفتاب درخشان و پاک را باور مکن; که ابر ملالی اگر توراست چونان غروب سرد و غم انگیز بگذرد. دردی اگر به جان تو بنشست این نیز بگذرد تهمت به تو؟!! تهمت زدن چگونه توانم به آفتاب؟ لعنت به آن که دو رو بود نفرین به او کنم که عدو بود (حمید مصدق) برای محمد شارپین عزیز که درس زندگی داد بهم با بخششش,بزرگواریش, مهربونیش,عشقش,پاکی و صداقتش تقدیم به وجود نازنین و صدای قشنگ قلبش. |
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 5:0 توسط المیرا
|
|
||
|
|
درباره |
|
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان اندوه طوفانی به جانم چنگ می زد اشکهایم همچو باران, دامنم را رنگ می زد وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند... شعری آسمانی در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه ی من... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای خسته... کاش... کاش چون پاییز بودم. |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||